از ورودی که رد شدم دستگاه سوت کشید.

کلید، موبایل، انگشتر، ساعت، سکه، عینک و کمربند رو گذاشتم تو سبد.باز هم سوت کشید.دیگه چیزی نمونده بود.حتی تسبیح چوبی عزیزی که همیشه توی گردنم رو در آوردم مبادا تکه سیمی که به نخش بسته ست دردسر بشه.باز هم سوت کشید.صور اسرافیل رو نشنیدیم ولی شاید از اون هم بدتر بود.

یادم افتاد از خودت چیزی جاگذاشتی روی کمرم،بین مهره هاش.
رفیق، یک امانتی داری بیا بگیرش که هر روز نبینمش.جای خنجرت هنوز هست.هنوز از زخمی که روی کمرم گذاشتی خون میچکه.چکه چکه.نه خون نیست، بی رنگه، عصاره ی وجودم که داره هدر میره.

خودم و خوب پوشوندم که کسی چیزی نبینه،کسی چیزی نفهمه.ولی انگار از پشت حجم الیاف لباسم هم پیداست.
رفیق تو که زدی ، چرا با فولاد آبدیده زدی که عمیق باشه ؟! تیزی می کشیدی.
هم برای خودت راحت بود هم من.

رفیق تو که زدی، چرا تو روز زدی که ببینمت؟! شب میزدی که برگردم و داد بزنم: آخ...، سیاهی کیستی؟! و صدایی نشنوم جز قدمهای سریع و نفسهای هراسان.
هم برای خودت راحت بود هم من.

رفیق تو که زدی ، چرا با زهر زدی که آرو آروم اثر کنه؟! سر رو میزدی و خلاص.
هم برای خودت راحت بود هم من.

رفیق تو که زدی ، چرا از یک جهت زدی ؟! سه بعدیش میکردی.
هم برای خودت راحت بود هم من.

صبر میکنم تا خودش جوش بخوره ولی انگار صبر علاج درد نیست.اگر بخوام بدوزمش به تعداد روزهای دوستیمون بخیه میخوره.4474روز تا امروز( میبینی چقدر احمقم که هنوز تورو دوست میدونم!!!) آخر از مهره اول گردنم تا مهره آخر کمر رو جر دادی. همون بهتر که صبر کنم تا خودش جوش بخوره اما صبر علاج درد نیست.

صدای نامجو همیشه توی گوشم زنگ میخوره " درد بگذارد میان کاسه ات، دشمن هم خانه ی هم کاسه ات "
مسکن خوبی نیست ولی التیام بخشه.حداقل در لحظه آرومم میکنه تا دوباره تیر بکشه و ذوق ذوق بزنه.

رفیق تو که زدی ، ناز شصتت، خوب زدی ، حتما حقم بوده.
ولی من نمیزنم.

نه خنجر، نه تیزی، نه حرف، نه حدیث، نه زانو...